Opis miejsca

Zdjęcie z lat 1973-74 wykonane z Pałacu Kultury prezentuje budowę Dworca Centralnego.

Na budowę stacji w obecnym miejscu wpływ miała budowa Pałacu Kultury. Wówczas zdecydowano, że w miejscu przedwojennej Warszawy Głównej powstanie podziemny przystanek Warszawa Śródmieście, a stacja dla ruchu dalekobieżnego znajdzie się pomiędzy ulicami Emilii Plater i Marchlewskiego (obecnie al. Jana Pawła II). Najpierw jednak tymczasowo przeniesiono tam przystanek Warszawa Śródmieście, który działał w tej postaci do grudnia 1963 roku, gdy otwarto dla ruchu grupę podmiejską linii średnicowej. Przy okazji tej inwestycji zbudowano też elementy przyszłej Warszawy Centralnej. Przez dziesięć lat widać było betonowy tunel, w którym jeżdżą pociągi podmiejskie, fundamenty niedokończonych peronów, a za nimi dwa perony i drewniane pawilony kasowe tymczasowego Śródmieścia, które w 1967 roku, stały się przystankiem Warszawa Centralna.

W lutym 1973 roku podjęto decyzję o budowie stacji. Projekt sporządził zespół Arseniusza Romanowicza. Pierwszy projekt dworca Romanowicz przygotował w latach 50. Miał być to socrealistyczny gmach z narożnymi wieżami.

Budowę planowano na dziesięć lat. Ostatecznie zdecydowano się skrócić ten czas do 1100 dni (3 lata). W ramach tej rozległej inwestycji powstały hala peronowa, kasowa oraz zespół przejść podziemnych wraz z układem drogowym ulic Chałubińskiego, al. Jana Pawła II oraz Emilii Plater. Uroczyste otwarcie odbyło się 5 grudnia 1975 roku. Jednak nie wszystko zrealizowano w tym terminie. Do 1977 roku przykryto wykop linii średnicowej pomiędzy al. Jana Pawła II i Żelazną. Nigdy nie zbudowano wyjścia z galerii zachodniej przy wylocie Chmielnej. Przez wiele lat wychodziło się po tymczasowych drewnianych schodach, które po pożarze zastąpiono betonowymi.

Audio

Wojciech Letki / Społeczne Archiwum Warszawy

Zobacz ten obiekt również w dziale Baza obiektów