Ulica Chłodna była do 1944 roku jedną z ważniejszych ulic Warszawy. Kiedyś razem z późniejszą ulicą Wolską zapewniała dojazd z Warszawy do Wsi Wola. Po 1713 roku została włączona do projektu Osi Saskiej. Początkowy odcinek otrzymał jednolitą oprawę architektoniczną w postaci budynków koszarowych (Koszary Mirowskie). W latach 1816-18 na jej końcu powstały budynki rogatek autorstwa Jakuba Kubickiego. W okresie Królestwa Kongresowego przy Chłodnej powstało sporo kamienic nie ustępujących swoją architekturą zabudowie Nowego Światu, czy Nalewek. W 1849 roku ukończono budowę kościoła na placu pomiędzy Chłodną i Elektoralną. W latach 1899-1902 zbudowano Hale Mirowskie odcinające Chłodną od placu Za Żelazną Bramą. Zabudowa Chłodnej uległa zniszczeniu w 1944 roku. Po wojnie za sprawą budowy trasy W-Z została zdegradowana do roli lokalnej ulicy w zachodnim Śródmieściu a po zmianie granic na Woli. Szczególnie zaniedbany pozostał odcinek Chłodnej od Żelaznej do Towarowej. Długi czas straszyły tu ruiny dawnej zabudowy, zastąpione dość chaotyczną zabudową.
Na zdjęciu ze zbiorów pani Ireny Kosyl możemy zobaczyć ulicę Chłodną przed wybuchem Powstania Warszawskiego. Jest zapewne zima lub wczesna wiosna roku 1944. Na zdjęciu widać dwie siostry, które kilka miesięcy później wezmą udział w walce. Ulica widoczna na zdjęciu przejdzie do historii. Nic już nie będzie takie jak było.
