Powstał w 1955 r. jako część ogromnego założenia architektonicznego, stanowił oprawę Pałacu Kultury i Nauki. Pod to założenie wyburzono całe kwartały kamienic, częściowo zniszczonych działaniami wojennymi. Zatarto też przedwojenną siatkę ulic. Plac miał spełniać funkcje reprezentacyjne i służyć celom propagandowym. W projekcie uwzględniono małą architekturę (latarnie, obeliski, kandelabry, fontanny) i zieleń (Park Świętokrzyski). Po 1989 r., kiedy definitywnie skończyła się epoka ideologicznych defilad, plac stał się przedmiotem licznych wizji i projektów. Jednocześnie od 25 lat jest to miejsce nieustannych, nietrwałych zmian i prowizorycznych rozwiązań. Do 2009 r. funkcjonował tu bazar – na początku budy i stragany oblepiały przestrzeń wokół pałacu, następnie wprowadzono je do trzech blaszanych hal. Działały tu też wesołe miasteczko i jarmark świąteczny, odbywały się kiermasze książek, była Strefa Euro 2012. Obecnie teren ciągle pozostaje niezagospodarowany, a na miejscu trzech blaszanych hal jest ogromny parking. Jedyną przestrzenią, która przyciąga tłumy warszawiaków, jest Płyta Główna między Teatrem Studio a Teatrem Dramatycznym – od dwóch lat funkcjonuje tu oddolny projekt „Plac Defilad”. W 2010 r. został uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego, do którego jest wiele zastrzeżeń. Od strony południowo-wschodniej placu ma powstać długo oczekiwany budynek Muzeum Sztuki Nowoczesnej i TR Warszawa (projekt Thomasa Phifera). Plac Defilad to wciąż najważniejsze wyzwanie na przyszłość.
