Teatr powstał w latach 1825-33 według projektu Antonia Corazziego. W skład budowli jako skrzydło boczne włączono aneks Marywilu, tzw. Dom Jarmarczny, wzniesiony w latach 1817–1821 przez Piotra Aignera. Obok na miejscu rozebranego Marywilu powstał korpus główny mieszczący salę teatralną oraz drugie skrzydło z salami redutowymi. Pierwsza premiera odbyła się 24 lutego 1833. Wystawiono operę "Cyrulik sewilski" Gioacchina Rossiniego oraz balet "Zabawa tancerska" Karola Kurpińskiego. W skrzydle z salami redutowymi ulokowano również Teatr Rozmaitości. Po pożarze Teatru Rozmaitości (1883) przeprowadzono przebudowę całego gmachu teatralnego. Gmach teatru został zbombardowany we wrześniu 1939 roku ulegając poważnym zniszczeniom. Po zakończeniu wojny w latach 1947-49 odbudowano część gmachu z salami redutowymi i sale Teatru Narodowego. W lutym 1951 ogłoszono konkurs na odbudowę Teatru Wielkiego, w którym pierwszą nagrodę zdobył projekt Bohdana Pniewskiego. Odbudowę teatru prowadzono w latach 1953-65. Przy okazji rozbudowano obiekt w stronę placu Piłsudskiego. W trakcie odbudowy powstały też nowe wnętrza teatru. Otwarcie odbudowanego teatru odbyło się 20 listopada 1965. Wystawiono wówczas "Straszny dwór" Stanisława Moniuszki. W 1985 roku spaliła się scena Teatru Narodowego. Odbudowa trwała do roku 1996.
